"Γιατί είναι στη φύση σου να κάνεις σχέδια!"του Γιώργου Πλουμίδη

https://www.youtube.com/watch?v=Doe2Xjk0Z3Y (Διαφήμιση Alpha Bank Σχεδιο Ζωής)

''Γιατί ειναι στη φύση σου να κάνεις σχέδια'' είναι το μήνυμα τησ διαφήμισης...
Όλοι μας κάνουμε σχέδια στη ζωή μας, άλλα εφικτά, άλλα ορθολογιστικά, άλλα ανέφικτα, άλλα ονειροπόλα, άλλα απλά γιατί πρέπει...

Σε δύο σημεία θα σταθώ:
Πρώτον ότι χωρίς σχέδιο και όραμα δεν είναι εφικτό να επιτύχουμε τίποτε σχεδόν στη ζωή μας και θα είμαστε έρμαια των συγκιριών και της τύχης. Ενώ έχοντας κάποιο σχέδιο και αποβλέποντας στην υλοποίησή του θα οργανωθούμε για να το επιτύχουμε και θα μείνουμε προσηλωμένοι στο σχόχο της επίτευξης του σχεδίου. Επιπλέον τα σχέδια είναι και μια μορφή έκφρασης της ελπίδας, του ονείρου, του ακατόρθωτου...

Δεύτερο σημείο που θα σταθώ είναι ο προβληματισμός που μου δημιουργείται με το πόσα σχέδια δεν επιτεύχθηκαν ποτέ λόγω εξωγενών παραγόντων, είτε αυτά είχαν να κάνουν με τυχαίες καταστάσεις έιτε με καταστάσεις ανώτερης θέλησης...Εδώ ταιριάζει η φράση ''όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει...". Δηλαδή θα μου πείτε να μην σχεδιάζουμε τίποτα; όχι βέβαι δεν λέω κάτι τέτοιο, απλά πρέπει πάντα να έχουμε εναλλακτικό σχέδιο για τυχόν απρόοπτα και πάντα πίστη και ελπίδα ότι θα έχουμε την πνευματική, σωματική και ψυχική μας υγεία ώστε να το υλοποιήσουμε...

Και να θυμάστε πάντα: "Ένας στόχος χωρίς σχέδιο είναι απλά μια ευχή."(Antoin de Saint-Exupéry)

LIVE TRUE Dewar's True Scotch since 1846

Βλέποντας τη "LUCY".... του Γιώργου Πλουμίδη

Ξεκινώντας θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η βασική ιδέα πάνω στην οποία στηρίζεται η ταινία έχει επιστημονικώς απορριφθεί από την πλειονότητα των επιστημόνων, και πως ό,τι γράφεται στο κείμενο έχει να κάνει με τα όσα περιγράφει η ταινία και τις σκέψεις και τους προβληματισμούς που γεννιούνται από αυτή.

Έτσι λοιπόν, σε μια από τις τελευταίες επισκέψεις μου στο cinema, η τύχη με έφερε να παρακολουθήσω τη ταινία Lucy, επιστημονικής φαντασίας μεν, πραγματικής αφορμής για σκέψη όμως.

Αν ξεπεράσουμε τα επιφανειακά της ταινίας, όπως την εκθαμωβιτκή ομορφιά της Σκάρλετ, τα εφέ ή την υπερβολη κάποιων σκηνλων, θα εστιάσουμε στο θέμα μας που είναι οι δυνατότητες του ανθρώπινου εκεφάλου και κατά πόσο χρησιμοποιεί ο άνθρωπος όλο το εύρος των δυνατοτήτων του.
Στη φιλοσοφική διάλεξη που γίνεται στην ταινία λέγεται ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το 10% του εγκεφάλου του και γίνονται υποθέσεις για το τι θα συνέβαινε αν καταφέρναμε να χρησιμοποιήσουμε μεγαλύτερο ποσοστό του (π.χ. 20%). Η συνέχεια της ταινίας είναι στην ουσία η μετουσίωση των υποθέσεων του καθηγητή σε πραματικότητα.

Οι σκέψεις με κατάκλυσαν μετά το τέλος της ταινίας και μπορούν να αποτυπωθούν με τη μορφή ερωτημάτων:

Α) Μπορεί ο άνθρωπος να χρησιμοποιήσει μεγαλύτερο ποσοστό του εγκεφάλου του και αν ναι μήπως υπάρχουν ήδη άνθρωποι που το έχουν καταφέρει;
 Β)  Αν φτάναμε σε ένα τέτοιο επίπεδο εγκεφαλικής λειτουργίας τι δυνατότητες θα είχαμε, ποιες γνώσεις θα αποκτούσαμε και πως θα ήταν ο κόσμος;
Γ) Στο επίπεδο της κοινωνίας πως θα χρησιμοποιούνταν οι γνώσεις αυτές;
     Στο ατομικό επίπεδο θα θέλατε να είχατε δυνατότητες οι οποίες  θα σας κατέτρωγαν στην ουσία ή θα ήταν μη διαχειρίσιμες από εσάς;
Δ) Και στην τελική θα συνεχίζατε να ήσαστε άνθρωπος ή απλά μια μηχανή ικανοτήτων και γνώσεων;

Στο μέλλον ίσως πάρουμε απαντήσεις για όλα αυτά, αλλά προς το παρόν το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ερευνούμε για το θέμα και να συνειδητοποιούμε το πόσο λίγοι ήμαστε μπρος στον ίδιο μας τον εαυτό...και τις απεριόριστες δυνατότητες του εγκεφάλου μας, που ακόμη δεν έχουμε αναπτύξει.

Ίσως στην τελική να πρέπει να καλλιεργήσουμε τις σχολάζουσες δυνατότητες μας για να δούμε που μπορούμε να φτάσουμε και ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης γνώσης.
Ίσως το κατακτήσουμε κάποια μέρα αυτό...
Ίσως ευεργετηθούμε από αυτό...
Ίσως και να φοβηθούμε όμως....(τον ίδιο μας το εαυτό)....
Ίσως όμως να είναι και καλύτερα έτσι όπως ήμαστε σήμερα....

Υ.Γ. Το άρθρο σχολιάζει και αναλύει το θέμα της ταινίας αποκλειστικά χωρίς να εισέρχεται στη διαμάχη των επιστημόνων σχετικά τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Εξετάσεις, Άγχος και ο Αυτοσκοπός της Επιτυχίας! του Γιώργου Πλουμίδη

Εποχή εξετασεων σε γυμνάσια και λύκεια αυτή που διανύουμε και τα παιδιά έχουν μειώσει τις υπόλοιπες δραστηριότητες τους για να διαβάσουν περισσότερο και να συγκεντρωθούν ώστε να επιτύχουν αυτό που επιθυμεί ο καθένας για τις φετινές εξετάσεις είτε προαγωγικές έιτε απολυτήριες.
Απολύτως θεμιτό θα μου πείτε να κόψουν 1-2 προπονήσεις για να κάτσουν να διαβάσουν και θα συμφωνήσω σε ένα βαθμό.

Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά συχνά αθέατη που δεν την λαμβάνουμε υπόψη μας και αυτή είναι η υπερβολική πίεση που νιώθουν τα παιδιά κατά τη διάρκει εξετάσεων ακόμη και από τα χρόνια του γυμνασίου με αποτέλεσμα να γεμίζουν με υπερβολικό άγχος που γίνεται αυτοκαταστροφικό πολλές φορές, στο κυνήγι ενός καλού βαθμού ή της επίτευξης εισαγωγής τους σε σχολή της αρεσκείας τους.
Και αν για τοςυ μαθητές της Γ' ΛΥΚΕΊΟΥ δικαιολογείται το άγχος(ως ένα βαθμό), αυτό που για μένα δεν δικαιολογείται είναι το άγχος και η υπερβολική αγωνία για προαγωγικές εξετάσεις του γυμνασίου ή του λυκείου που στην ουσία δεν κρίνουν πολλά πράγματα ειδικά για όσα παιδιά έχουν ένα ικανοποιητικό μέσο όρο από τα τρίμηνα. Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω να μην διαβάσουν τα παιδιά. Το αντίθετο μάλιστα, να διαβάσουν για να να πετύχουν το στόχο τους, αλλά να υπάρχει ένα μέτρο ως προς την πίσεη και τις απαιτήσεις από τους γονείς τους και το περιβάλλον τους, ώστε αυτό που κάνουν να είναι αποτελεσματικό και όχι να τους γυρίζει μπούμερανγκ.

Σαφώς και το άκρως ανταγωνιστικό σύστημα εκπαίδευσης μεγενθύθει το άγχος της επιτυχίας, το οποίο σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση γίνεται ασφυκτική θηλιά στο λαιμό των παιδιών, καθώς πρέπει να επιτύχουν κάπου που να αντέχει να ανταπεξέλθει οικονομικά η οικογένεια, αλλιώς αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μη σπουδάσουν.

Κατά τη γνώμη μου όμως, μόνο αν πας στις εξετάσεις απαλλαγμένος από τέτοιες σκέψεις θα ακταφέρεις αυτό που ποθείς και είναι στο χέρι των γονέων να μην μεταδίδουν τα άγχη τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στα παιδιά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα του επισημάνουν τις συνθήκες αλλά επίσης οφείλουν να τονίσουν με κάθε τρόπο πως η ζωή δεν σταματά με την είσοδο σε ένα πανεπιστήμιο, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι να πετύχεις αν προσπαθήσεις στη ζωή.
Απαλλαγμένα λοιπόν τα παιδιά από τη φιλοσοφία της "πάση θυσία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση" είμαι σίγουρος πως θα αποδώσουν πολύ καλύτερα καθώς θα είναι αποφορτισμένα από κάθε άλλη σκέψη πέρα από τα μαθήματά τους.

Την αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε μήνυμα αθλήτριας της γ' γυμνασίου που έλεγε ότι έτρεμε από το άγχος και κοντεψε να λιποθυμήσει πριν δώσει κάποιο μάθημα, και μιλάμε για μαθήτρια του 19!!!
Αρχικά νόμιζα πως δεν κατάλαβα καλά, όμως φίλοι μου είναι έτσι ακριβώς και προφανώς δεν είναι η μόνη.
Ποιος παράγοντας όμως οδηγεί παιδιά ακόμη και 15 ετών να σκέφτονται και να λειτουργούν με τόσο άγχος;
Ίσως φταίει το εξεταστικοκεντρικό σύστημα της εκπαίδευσής μας, ίσως η πίεση των γονέων που και αυτοί με τη σειρά τους πιέζονται από άλλους παράγοντες, ίσως και ο ίδιος ο χαρακτήρας του παιδιού.
Η ουσία είναι ότι είναι στενάχωρο για μένα να ακούω ότι παιδιά τέτοιας ηλικίας αγχώνονται τόσο πολύ για ένα θέμα που θα έπρεπε να το αντιμετωπίζουν πιο ψύχραίμα.
Αλλά είναι αυτό που ανέφερα και παραπάνω: η γενικότερη αντίληψη που επικρατεί στην κοινωνία για την επιτυχία.

Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι είναι θεμιτό να βάζουμε στόχους και να τους κατακτάμε, αλλά πρέπει να ήμαστε συγκεντρωμένοι στο στόχο, απαλλαγμένοι από εξωτερικούς παράγοντες που μας δημιουργούν υπερβολικό άγχος και ορίζουν την επιτυχία στις εξετάσεις ως αυτοσκοπό.
Το υπερβολικό άγχος καταντάει αυτοκαταστροφικό, εώ το δημιουργικό άγχος είναι οδηγός προς την επιτυχία.
Και τέλος ας σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε από το σημερινό σχολείο: μία εκπαίδευση βασισμένη στην παπαγαλία και τον ανταγωνισμό ή μια γενικότερη παιδεία βασισμένη στην ευγενή άμιλλα και τη συνεργασία..
Αλλά προφανώς η απάντηση έρχεται από την αγορά εργασίας: εξιδείκευση και συνεχής επιμόρφωση των εργαζομάνως για να έχουν ευκαιρία απασχόλησης, προσέξτε, όχι εργασίας, αυτό τα λέει όλα...

Καλό τρίημερο να έχουμε και αν θέλετε ρίξτε και μια ματιά στο άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά στο protagon.gr που αναφέρεται στην αυτοκτονία μια ς μαθήτριας της γ' λυκείου.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=34306

Η αξία ενός ανθρώπου ως αντανάκλασμα της θέσης που κατέχει; Του Γιώργου Πλουμίδη

Στην σημερινή εποχή με την οικονομική κρίση να έχει οδηγήσει σε κρίση αξιών, έχει έρθει στην επιφάνεια ένα ζήτημα που δεν του πολυδίναμε σημασία σε παλαιότερες εποχές λόγω της ανεμελειάς που υπήρχε και είναι το ζήτημα των ανθρώπων που κατέχοντας μία θέση εξουσίας ή μία θέση με μεγάλο κύρος νομίζουν ότι ξαφνικά έγιναν κάποιοι και συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει η θέση...

Αυτή τη συμπεριφορά την έχουν συνήθως άνθρωποι που χωρίς ιδιαίτερα προσόντα κατέλαβαν θέσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος και κύρους λόγω των γνωριμιών τους και των πόντων που εξαργύρωσαν κάνοντας εξυπηρετήσεις σε ανωτέρους.
Έχουν μία αλαζονεία και έπαρση σαν να τους ανήκει η θέση και όχι σαν να είναι ένοικοι τής.
Η ουσία είναι ότι αν και ανεπαρκείς νιώθουν λες και είναι βασιλικότεροι του βασιλέως και συμπεριφέρονται σαν να είναι κάποιοι ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ.
Είναι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι με αντικειμενικά κριτήρια δεν θα είχαν ποτέ κάποια αξιόλογη θέση και έτσι όταν την αποκτήσουν φέρονται σαν να ανέβηκαν οι μετοχές τους και να απέκτησαν κύρος και σεβασμό από την κοινωνία...
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν ανεβαίνει η αξία σου έχοντας μία θέση, ούτε ότι ξαφνικά γίνεσαι κάποιος, ούτε ότι απέκτησες όλα όσα σου έλειπαν και έτσι μετατρέπεται η ανασφάλεια τους σε αλαζονεία...


Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως κάποιοι έχοντας μία θέση στο παρελθόν, προτιμήθηκαν για άλλες θέσεις στο μέλλον με μόνη παρακαταθήκη την πρότερη θητεία τους και όχι των προσόντων τους.

Στην άλλη πλευρά συναντάμε ανθρώπους με πολλά προσόντα και κατάλληλους για μία θέση εξαιρετικού ενδιαφέροντος που δίνουν άλλη αίγλη και αξία στη θέση που κατέχουν μένοντας ταπεινοί και προσηλωμένοι στα καθήκοντα που έχουν να επιτελέσουν, οι οποίοι γίνονται και πρότυπο για πολλούς άλλους με τη σωστή συμπεριφορά τους και τη συνεισφορά τους στις απαιτήσεις της θέσης που έχουν.

Συνεπώς δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μια θέση για να έχει αξία, χρειάζεται να το αποδείξει με την συνολική του συμπεριφόρα όταν είναι κάτοχος της θέσης, οτί αξίζει να την έχει.
Από μόνη της η θέση μπορεί να δίνει εφήμερη αξία και αναγνώριση, μακροπρόθεσμα όμως ξεχωρίζουν αυτοί που πραγματικά αξίζουν και μπόρεσαν να δώσουν περαιτέρω αξία αυτοί στη θέση με το έργο τους και να δώσουν κίνητρο και σε άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.
Να αποτελέσουν υπόδειγμα για την κοινωνία.

Γιατί όπως λέει και ο λαός: "Δεν κάνει η θέση τους ανθρωπούς, αλλά ο άνθρωπος τη θέση..".

Η μπανάνα και ο Αθλητισμός....Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ το facebook ,το twitter και το istagram να έχουν κατακλυστεί με φωτογραφίες διάσημων να τρώνε μία μπανάνα, εκδηλώνοντας τη συμπαραστασή τους στον ποδοσφαιριστή Ντανι Άλβες για την ρατσιστική προσβολή που δέχτηκε από ανεγκέφαλο οπαδό αντίπαλης ομάδας πριν λίγες ημέρες.

Με αφορμή αυτό το γεγονός και τα παραλειπόμενά του αναρωτιόμαστε πώς ακόμη και σήμερα μπορούν κάποιοι να βλέπουν τον αθλητισμό ως τόπο έκφρασης των διακρίσεων λόγω καταγωγης και χρώματος.

Σαφώς και πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει την τεράστια συμβολή του αθλητισμού στην ενοποιήση και απορρόφηση διαφορετικών πολιτισμών, συμπεριφορών, γλωσσών και εν τέλει τη συνύπαρξη και συνεργασία τόσο διαφορετικών ανθρώπων μεταξύ τους, ανθρώπων με διαφορετική προέλευση, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική γλώσσα και διαφορετική νοοτροπία και ας έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος.
Εξάλλου η γλώσσα του αθλητισμού είναι κοινή για όλους όσους ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αποτελεί τον βασικό παράγοντα που βοηθά στην συνεργασία και συννενόηση τόσο διαφορετικών ατόμων, τα οποία συνασπισμένα κάτω από τον κοινό στόχο αγωνίζονται μόνο γι αυτό προτάσσοντας την συναδερφικότητα και την συνεργασία πάνω από όποια διαφορά έχουν.

Η συμβολή συνεπώς του αθλητισμού στην καλή κοινωνία και συνεργασία διαφορετικών ατόμων διαφορετικής κουλτόυρας είναι τεράστια και ένας από τους παράγοντες ένταξης στην κοινωνία περιθωριοποιημένων ομάδων στην τελική.

Βέβαια θα αντιτείνει κάποιος ότι ο αθλητισμός ενέχει στοιχεία ρατσισμού εκ φύσεως καθώς κάποιοι διακρίνοτναι και κάποιοι όχι...κάποιοι εξελίσσονται ενώ κάποιοι μένουν στάσιμοι...
Όμως αυτό το επιχείρημα είναι έωλο, διότι σε αυτή την περίπτωση κάποιος προχωρά ή μένει στάσιμος εξαιτίας της προσπάθειας που καταβάλλει, του ταλέντου κτλ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΩ χρωματικών ή φυλετικών διακρίσεων.

Ας βλέπουμε λοιπόν τον αθλητισμό σαν κάτι που ενώνει και όχι χωρίζει τους ανθρώπους...

Τι σημαίνει Ελευθερία και πως νιώθει κάποιος ελεύθερος...Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

http://www.youtube.com/watch?v=aQUhKxMY6XUΓια τον καθένα ελευθερία σημαίνει κάτι διαφορετικό...

Βλέποντας την παραπάνω διαφήμιση, μια ομολογουμένως πολύ καλή διαφήμιση και προσπερνώντας το τελικό της μήνυμα που μιλά για ένα προϊόν της εν λόγω τράπεζας, στάθηκα στο μότο της διαφφήμισης: "ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ".

Ακούγοντας την παραπάνω φράση και συνδυάζοντάς τη με τις σκηνές που τη συνοδεύουν καταλαβαίνουμε πως η έκφραση της ελευθερίας για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό...

Δεν νιώθουν όλοι ελεύθεροι πηδώντας από ύψος 20 μέτρων στη θάλασσα, ούτε βγαίνοντας στην κορυφή ενός λόφου για να απολαύσουν το τοπίο, όμως όλοι έχουν ανάγκη να κάνουν πράγματα που θα τους πάνε μακριά από την καθημερινότητά τους, που θα τους δώσουν την αίσθηση της ελευθερίας και του διαφορετικού στη ζωή τους, που θα τους κάνουν να νιώσουν όμορφα, γεμάτοι από χαρά και ικανοποίηση που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, που μπορούν να εκφράσουν την εσωτερική τους ανάγκη για ελευθερία όπως ο καθένας νομίζει...

Βλέποντας κάποιες από τις σκηνές και από το πόσο απλά πράγματα κάνουν κάποιοι για να νιώσουν ελεύθεροι, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί της καθημερινότητας, το άγχος που δημιουργείται ως απόρροια αυτών καθώς και η διστακτικότητα μας να εκφραστούμε και να αισθανθούμε όπως θέλουμε, μας έχουν απομακρύνει από όλα εκείνα τα μικρά, τα καθημερινά, τα απλά πράγματα που θέλουμε να κάνουμε αλλά είτε δεν βρίσκουμε το χρόνο, είτε απλά διστάζουμε να πραγματοποιήσουμε...

Πάντοτε ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να νιώθει ελεύθερος είτε αυτό αφορά την κυριολεκτική έννοια, δηλαδή να μην είναι δούλος ή υπήκοος δια της βίας σε μία χώρα, είτε με την μεταφορική και ουσιαστική για μένα έννοια....την ανάγκη να κάνει ό,τι θελήσει, ό,τι αισθανθεί και ό,τι τον εκφράζει για να ξεφύγει από τα ασφυκτικά δεσμά της καθημερινότητας του....

Για άλλον αυτό μπορεί να σημαίνει να κλείσει το κινητό για κάποιες ώρες, για άλλον να κλείσει τον υπολογιστή και να βγει έξω να μιλήσει, να ερωτευτεί, να ζήσει, για κάποιον άλλο να περπατήσει στη φύση...και πολλά άλλα παραδείγματα...

Στις μέρες μας λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να σπάσουμε όλοι μας τα δεσμά που μας έχει επιβάλλει η καθημερινότητα του και να ζήσουμε όπως θα θέλαμε....να ζήσουμε ελεύθεροι...

Γιατί στην τελική όπως έγραψε και ο Φρήντριχ Νίτσε: 

"Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του."

Άρα ας δώσουμε στον εαυτό μας την ελευθερία που χρειάζεται για να μην νιώσουμε ποτέ ανεύθυνοι απέναντι σε μας τους ίδιους...

Πανέμορφη ναι, Ξεχωριστή όμως; Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Σε μια συζήτηση με κοπέλες γύρω στα 15 η μία απευθυνόμενη στην άλλη της λεει:
-Καλά προχθές ήσουν πανέμορφη με το φόρεμα που φορούσες...
Δεν έχασα την ευκαιρία να σχολιάσω και να πω πως "πανέμορφες είναι πολλές, εσύ είσαι ξεχωριστή..."

Προφανώς και η φράση αυτή δεν προήλθε τυχαία, αλλά βλέποντας το πως προσπαθούν τα περισσότερα κορίτσια στην ηλικία αυτή να δείξουν σε όλους ότι μεγάλωσαν, ότι είναι όμορφες, ότι μετράνε στην τελική στο σχολείο και στα περοβάλλοντα που κινούνται, επέλεξα να δώσω ιδιαίτερη μνεία στη γενικότερη συμπεριφορά και όχι στο να μείνω απλά στην ομορφιά...

Διότι σε αυτή τη φάση της εφηβείας οι περισσότερες προσπαθούν να γίνουν αντιληπτές στο αντίθετο φύλο κάνοντας πράγματα που τώρα είναι αποδεκτά και αρεστά, αλλά σε μερικά χρόνια δεν θα είναι...
Για να γίνω πιο σαφής η ομορφιά είναι κάτι αυθύπαρκτο, δεν θα τονιστεί αν γίνεις προκλητική στο ντύσιμο ή στη συμπεριφορά...
Σε αυτή την ηλικία λίγες το καταλαβαίνουν αυτό, μιας και οι περισσότερες προσπαθούν να κάνουν ότι οι πολλές....προκλητικό ντύσιμο, βάψιμο έντονο και συμπεριφορά φοιτήτριας στην καλύτερη περίπτωση...και σαφώς αυτά όλα μετράνε στα αγόρια της ηλικίας τους...
Η ουσία λοιπόν είναι να αφήσουμε την ομορφιά μας να αναδειχτεί μόνη της, πράγμα που θα γίνει σίγουρα ακόμη και αν δεν εκτιμηθεί αρχικά, και όχι να προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε υιοθετώντας συμπεριφορές μεγαλυτέρων που δεν είναι και το καλύτερο σαν πρότυπο...

Επομένως πανέμορφες μπορεί να είναι πολλές, πόσες όμως αφήνουν τους άλλους να δουν στον εαυτο τους αυτή την ομορφιά και όχι κάτι άλλο...

Ας αφήσουμε να μιλήσει για μας η ομορφιά μόνη της, τοση η εξωτερική όσο και εσωτερική που στην τελική είναι και αυτή που μένει και κρατάει τους ανθρώπους κοντά μας...

Πολύ δύσκολο τελικά για μια κοπέλα στην ηλικία αυτή να ξεχωρίζει θετικά μέσα σε πολλές...
Ψάξτε την φίλοι μου και να στε σίγουροι ότι δεν θα απογοητευθείτε...
Διότι το δύσκολο δεν είναι να έχεις μία όμορφη κοπέλα, το δύσκολο έγκειται στο να είναι και ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ....

Πανέμορφη λοιπόν ναι....Ξεχωριστή όμως....
(Αναρωτηθείτε όλοι και όλες και ίσως κάποτε θυμηθείτε όλα όσα γράφτηκαν εδώ...)

  Άλλωστε αγαπητές φίλες όπως έιχε πεί και Λα Ροσφουκώ:

 "Λίγες είναι οι γυναίκες που η αξία τους διαρκεί περισσότερο από την ομορφιά τους."

ΣΠΑΤΑΛΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ Η'ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ...;Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Η μόνιμη επωδός μου προς φίλους, γνωστούς, είναι να μη φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους στους άλλους αρκεί να τα νιώθουν πραγματικά και να μην έχουν δόση υπερβολής...
Εν αντιθέσει με μένα, άλλοι  διατείνονται να είμαστε πολύ φειδωλοί στην εξέφραση των συναισθημάτων μας διότι οι δέκτες αυτών μπορεί να εκμεταλλευτούν την αδυναμία που προκαλούν τα αισθήματα αυτά...

Σίγουρα οι περισσότεροι από σας θα σκεφτείτε ότι τα ερωτικά συναισθήματα είναι τα πιο δύσκολα τόσο σε διαχείριση, καθώς μας αποσυντονίζουν, όσο και στο να τα διευκρινίσουμε τι πραγματικά νιώθουμε, διότι πολλές φορές το ένστικτό μας λανθάνει και νομίζουμε οτι αισθανόμαστε κάτι που τελικά αποδυκνείεται ότι δεν ήταν έτσι...
Επίσης πολλοί μιλούν σχετικά για σπατάλη συναισθημάτων εννοώντας φυσικά ότι τα έδωσαν σε λάθος άτομα για λάθος λόγους και όταν έπρεπε να τα δώσουν σε "σωστά" πρόσωπα δεν είχαν πια το απόθεμα εκείνο που θα ταίριαζε στην περίπτωση...

Υπάρχει λοιπόν σπατάλη στα συναισθημάτα;

Φυσικά και όχι αγαπητοί φίλοι, καθώς ο καθένας τη στιγμή που τα εκφράζει και τα εξωτερικεύει τα νιωθει, ακόμη και αν η κατάληξη τον διαψεύσει, διότι καλύτερα να νιώσει και πιθανώς να πονέσει παρά να είναι μαζεμένος και να νιώσει περνόντας τα χρόνια ότι δεν έζησε..

Ναι, δεν έζησε, καθώς ζωή χωρίς συναισθήματα είναι κενή ζωή...άλλωστε αν δεν αγαπήσεις, αν δεν ερωτευτείς, αν δεν πονέσεις, αν δεν αγαπηθείς και εν τέλει αν δεν νίωσεις, δεν θα μάθεις...

και θα κλείσω με στίχους του Τάσου Λειβαδίτη για να δείξω ότι είναι χειρότερο από το να νιώθεις πράγματα για λάθος άτομα, το να μην νιώθεις τίποτα
: " Η αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά,
   το εγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα."

 Ας πράξουμε λοιπόν φίλοι μου...